Buddha3 ทรงประสูติกาล

Buddha3 ทรงประสูติกาล

เนื้อเพลง:

พระโพธิสัตว์ทรงอยู่ในครรภ์	พระมารดานั่น อยากจะเห็นเมื่อใด
ทรงสามารถเห็นได้	เหมือนมองเส้นไหม ในแก้วอันใสผ่อง.
พระกุมารทรงสมาธิบัลลังก์	นิปัชชนาการดัง อยู่บนเตียงทอง
ทั้งพระเทวีสดศรีมิมีพร่อง	ดังพระกุมารมิข้อง ในห้องอุทร.

พระนางเจ้าทรงสมาทาน	อธิษฐานเบญจศีล มิเคลื่อนคลอน
มีพระทัยไกลจากนิวรณ์	ราคะกำหนัดตัดตอน ทุกเพศบุรุษและวัย.
ท้าวจาตุมหาราชา	ทรงลงมา อภิบาลไท้
กษัตริย์ทั้งแดนชมพูทวีปยังได้	ส่งบรรณาการถวาย ด้วยใจปรีดา.

พระครรภ์ได้สิบเดือนแล้ว	พระเทวีแก้ว ผ่องแผ้วในอุรา
ทรงมีพระทัยปรารถนา	เสด็จคืนเคหา เทวทหนคร.
เป็นประเพณีนิยม	หญิงทุกสังคม ต้องกลับคืนย้อน
ยังถิ่นฐานบ้านเดิมก่อน	เมื่อตั้งอุทร ก่อนจะคลอดบุตรออกมา.

จึงเข้ากราบทูลขอพระ	ราชานุญาต จากพระภัสดา
ครั้นทรงอนุมัติแล้วทูลลา	เสด็จโดยมรรคา มาด้วยพระวอทอง.
เช้าวันวิสาขปุรณมี	เพ็ญดิถี เดือนหกงามพ้อง
เสนามาตย์ราชบริวารต้อง	ติดตามเสด็จ ดาษดื่นตื่นตา.

ถึงลุมพินีสถาน	แดนเขตกั้น หว่างสองนครา
กบิลพัสดุ์ - เทวทหพารา	พระนางเจ้าปรารถนา ประพาสในป่านั้น.
เสด็จลงจากสุวรรณสีวิกา	ดำเนินเข้าสู่ป่า รังนั้น
พร้อมพระพี่เลี้ยงนารีราชบริพาร	ถึงร่มไม้อัน สาละวันชื่นเย็น.

พระนางเจ้านึกอยากเหนี่ยวกิ่งไม้รัง	กิ่งสาละสล้าง ก็โน้มมาเหมือนประเคน
ก็จับกิ่งก็เกิดลมกัมมัชวาต	พระโพธิสัตว์ ใกล้ประสูตรตามเกณฑ์.
พนักงานก็ผูกม่านแวดล้อม	พระพี่เลี้ยงก็พร้อม ถวายงานทุกประเด็น
พระนางทรงพัสตราภรณ์ผ้าโกไสย	อันขจิตวิไล ด้วยทองงามระเนน.

ทรงผ้าอย่างดีคลุมพระสรีระ	จนจรดหลังพระบาท ยืนไม่โอนเอน
พระหัตถ์ขวาจับซึ่งกิ่งไม้รัง	พระปฤษฎางค์ พิงต้นไม้ที่เห็น.
ครั้นใกล้เที่ยงมงคลมหา	ฤกษ์ดีมีมา ไม่มีเบี่ยงเบน.
พระนางเจ้าสิริมหามายา	ประสูติโอรสออกมา ไม่มีลำเค็ญ
ขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหกวันเพ็ญ	วิสาขฤกษ์ดังเช่น วิสัชนา.

พระโพธิสัตว์ประสูติจากพระครรภ์	นั้นยังมิทัน จะถึงพื้นพสุธา
ท้าวสุทธาวาสมหาพรหมทั้งสี่ก็มา	เอาตาข่ายทอง รองรับพระกายา
ไร้มลทินใดมา ต้องให้หมององค์.

ขณะนั้นท่ออุทกธารา	หลั่งไหลลงมา จากอากาศโสรจสรง
ทั้งเย็นทั้งอุ่นชุ่มนองทั้งสองพระองค์	เสียงซ่าซู่หลั่งริน พระชินพงศ์
สราญยันยง ยิ่งยอดนานิยม.

จากนั้นท้าวจตุโลกบาล	รับพระกุมาร จากหัตถ์มหาพรหม
ด้วยอชินจัมมาชาติดาษอุดม	แล้วจึงได้ส่งไป ให้นางนม
ทั้งหลายชื่นชม ทั่วกันพร้อมวันทา.

แต่ฉับพลันนั้นพระกุมาร	เสด็จอุฏฐาการ จากมือนางนมมา
ลงเหยียบยืนยังพื้นพสุธา	ด้วยพระยุคลบาท หนอพอดี.
พระพรหมทั้งสี่ก็พลัน	เศวตฉัตรทิพย์ กางกั้นทันที
เทพทุกองค์ทรงแสนยินดี	เทิดบารมี พระมหากุมาร.

พระกุมารหันหน้าไปทางทิศปราจีน	เห็นทั้งสิ้น เทพทั้งพันจักรวาล
มาสโมสรสันนิบาตเบิกบาน	ณ ลานเดียวกัน พร้อมบุปผามาลี.
แล้วพร้อมเพรียงเรียงไหว้บูชา	ยกมวลบุปผา เหนือศีรษะอัญชลี
แล้วกล่าวคำนำน้อมวจี	ล้วนสุนทรี สดุดีมหากุมาร.

“ข้าแต่พระมหาบุรุษ ในโลกนี้ จะหาผู้ใดที่ไหน ประเสริฐสุดเสมอด้วยพระองค์นั้น มิได้มีเลย”

พระมหาบุรุษ ทรงทอดพระเนตรไปรอบๆ ทั้ง 10 ทิศ ก็มิได้เห็นใครผู้ใดผู้หนึ่ง ซึ่งจะมีบุญญาอานุภาพเสมอด้วยพระองค์ แล้วจึงทรงหันพระพักตร์ไปทางอุดรทิศ แล้วย่างพระบาทไป 7 ก้าว บนพื้นแผ่นทองอันท้าวจตุโลกบาลถือรองรับ แล้วทรงหยุดยืนบนทิพย์ประทุมบุปผชาติอันวิลาสตระการเบ่งบานดอกใหญ่ นับได้ 100 กลีบ แล้วทรงบันลือสีหนาท เปล่งพระสุรเสียงอันไพเราะกังวานดุจเสียงเท้ามหาพรหม ดำรัสอาสภิวาจาว่า

“เรานี้ เป็นผู้ที่เจริญ เป็นผู้ประเสริฐเลิศยิ่งในโลก จะหาผู้ใดมาประเสริฐเลิศเลอเสมอมิได้ และชาตินี้ เป็นชาติสุดท้ายของเรา ซึ่งเราจะไปเกิดในภพชาติใหม่นั้น ไม่มีอีกแล้ว.”